Dostęp on-line do artykułów 2004-2022

Redakcja

ul. Chopina 6, pok. 202

44-100 Gliwice
tel.: 32 231 02 24

Wydawnictwo

SIGMA-NOT Sp. z o.o.

ul. Ratuszowa 11
03-450 Warszawa
Sąd Rej. dla m.st. Warszawy

XIII Wydział Gospodarczy

KRS: 0000069968

NIP: 524 030 35 01

Kapitał zakł.: 752 361,80 zł

www.sigma-not.pl

Nasi partnerzy:

     sitpchem-logo

 

   PSK 2

 

 efc logo

 

 

 

"Ochrona przed Korozją" nr 01/2012

 
 
 
 
Skuteczność biocydów do zastosowań zewnętrznych w budownictwie
PIONTEK M.
ŁUSZCZYŃSKA K.
LECHÓW H.
SZUSZKIEWICZ A.
Uniwersytet Zielonogórski, Instytut Inżynierii Środowiska
CZYŻEWSKA W.
Zielonogórskie Wodociągi i Kanalizacja Sp. z o.o.
W Instytucie Inżynierii Środowiska Uniwersytetu Zielonogórskiego prowadzone były badania nad wpływem trzech biocydów na organizmy deteriogenne, porastające zewnętrzne przegrody i elementy budowlane. Przy zastosowaniu ób świeżych i po hodowli laboratoryjnej stwierdzono, że w biofilmach na północnej elewacji budynku najliczniej występowały aerofityczne sinice (6 gatunków), po jednym przedstawicielu glonów i grzybów pleśniowych oraz drobne kolonie trzech gatunków porostów. Na badane powierzchnie nałożono preparaty biobójcze i metodą wizualną oceniono ich skuteczność. Stwierdzono, że zależy ona od składu chemicznego preparatów oraz rodzaju powierzchni. Na kamiennym murku wysoko skutecznym okazał się preparat, który w swoim składzie chemicznym zawierał czwartorzędowe sole amoniowe, benzyl i alkilodimetylowe chlorki amonu. Badania nad wykorzystaniem płytek kontaktowych do oznaczania zanieczyszczenia mikrobiologicznego powierzchni wykazały, że nie znajdują one zastosowania w analizie nalotów na materiałach budowlanych. W pracy opisano również wpływ mikrokolonii glonów i innych organizmów na badane materiały oraz skutki do jakich może dojść poprzez zaniedbania w projektowaniu, wykonawstwie i eksploatacji budynku. Wyniki badań wykazały jakie mikroorganizmy zasiedlały badane przegrody oraz jaka była skuteczność wybranych środków biobójczych.
Słowa kluczowe: preparaty biobójcze, organizmy deteriogenne, elewacje zewnętrzne
Podatność na degradację poliuretanów z syntetycznym polihydroksymaślanem w środowisku utleniającym i hydrolitycznym
BRZESKA J.
Katedra Chemii i Towaroznawstwa Przemysłowego, Akademia Morska, Gdynia
DACKO P.
Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych, Polska Akademia Nauk, Zabrze
HEIMOWSKA A.
Katedra Chemii i Towaroznawstwa Przemysłowego, Akademia Morska, Gdynia
JANIK H.
Katedra Technologii Polimerów, Politechnika Gdańska, Gdańsk
KOWALCZUK M.
Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych, Polska Akademia Nauk, Zabrze
RUTKOWSKA M.
Katedra Chemii i Towaroznawstwa Przemysłowego, Akademia Morska, Gdynia
Poliuretany (PURs), zawierające w segmencie giętkim ataktyczny, telecheliczny poli([R,S]-3-hydroksymaślan) (a-PHB) oraz polikaprolaktonodiol (PCL) lub polioksytetrametylenodiol (PTMG), poddano degradacji hydrolitycznej i oksydacyjnej. Segment sztywny zbudowany był z 4,4'-diizocyjanianu difenylometylenu (MDI) lub 4,4'-diizocyjanianu dicykloheksylometylenu (H12MDI) oraz 1,4-butanodiolu (1,4-BD). Dla porównania zsyntezowano PURs bez a-PHB. Poliuretany poddano degradacji hydrolitycznej w buforze fosforanowym z dodatkiem NaN3 w czasie 36 tygodni oraz oksydacyjnej w roztworze CoCl2/H2O2 w czasie 16 tygodni inkubacji. Próbki inkubowano w temperaturze 37oC. Postęp degradacji śledzono poprzez kontrolowanie masy próbek poliuretanów oraz obserwację ich powierzchni pod mikroskopem optycznym w świetle odbitym bez polaryzatora. Poliuretany, zawierające syntetyczny, taktyczny poli([R,S]-3-hydroksymaślan) wykazały większą wrażliwość na degradację oksydacyjną niż hydrolityczną. Na powierzchni poliuretanów poddanych działaniu roztworu oksydacyjnego zaobserwowano wyraźną erozję próbek. Zastosowanie alifatycznego diizocyjanianu w syntezie poliuretanów zwiększyło podatność poliuretanów na degradację, zwłaszcza w środowisku hydrolitycznym, w porównaniu do poliuretanu z diizocyjanianem aromatycznym. Znacznie większe zmiany masy oraz powierzchni próbek zaobserwowano dla poliuretanów z PTMG niż z PCL w segmencie giętkim.
Słowa kluczowe: poliuretany, hydroksymaślan, utlenianie, hydroliza, degradacja
Wpływ struktury fizycznej podłoża na rozwój błony biologicznej
TRACZEWSKA T. M.
SITARSKA M.
Instytut Inżynierii Ochrony Środowiska,
Politechnika Wrocławska
Obecność bakterii w wodzie wodociągowej jest rezultatem niedoskonałości procesów uzdatniania i dezynfekcji, co stwarza problem wtórnego mikrobiologicznego skażenia wody będącego czynnikiem między innymi tworzenia się obrostów biologicznych na wewnętrznych powierzchniach rur. Pierwszym etapem tworzenia biofilmu jest adhezja mikroorganizmów do podłoża zależna przede wszystkim od szorstkości powierzchni. W ostatnich latach szczególnym zainteresowaniem cieszą się rurociągi wykonane z tworzyw sztucznych (PCW, PE, PB, PP), wykorzystywane obecnie zarówno w wewnętrznych instalacjach sanitarnych, jak również jako magistrale czy instalacje przemysłowe. Materiały te charakteryzują się stosunkowo niewielką chropowatością, nie posiadają jednak cech antymikrobowych i stąd na ich powierzchni mogą powstawać obrosty mikrobiologiczne. Dodatkowo substancje stosowane przy ich produkcji mogą ulegać wypłukiwaniu, stanowiąc potencjalne źródło węgla i energii dla mikroorganizmów. W ramach badań przeprowadzono ocenę podatności na zasiedlanie przez drobnoustroje obecne w wodzie wodociągowej materiałów syntetycznych różniących się strukturą fizyczną powierzchni. Wykazano, że drobnoustroje obecne w wodzie wodociągowej w różnym stopniu zasiedlają powierzchnie materiałów syntetycznych z jakich wykonywane są rurociągi, formułując dojrzałe formy biofilmu. Ponadto w rezultacie aktywności metabolicznej mikroorganizmów powstają zmiany korozyjne powierzchni badanych materiałów syntetycznych.
Słowa kluczowe:
 
Ochrona przed korozją w praktyce Ochrona: naprawa i utrzymanie obiektów żelbetowych – wybrane zagadnienia
MOŻARYN T.
Instytut Techniki Budowlanej, Warszawa
Przedstawiono zasady postępowania przy planowaniu ochrony i napraw obiektów betonowych/żelbetowych podczas projektowego czasu użytkowania. Omówiono wymagania właściwości wyrobów i systemów do ochrony i napraw konstrukcji betonowych. Przedstawiono możliwości wykorzystania normy PN-EN 1504-9 w programach utrzymania obiektów betonowych.
Słowa kluczowe: konstrukcje betonowe, naprawa, ochrona, okres użytkowania, program utrzymania

 

Newsletter