Dostęp on-line do numerów 2004−2020

Dostęp on-line do pojedynczych artykułów

Redakcja

ul. Chopina 6, pok. 202

44-100 Gliwice
tel./fax: 32 231 02 24

Wydawnictwo

SIGMA-NOT Sp. z o.o.

ul. Ratuszowa 11
03-450 Warszawa
Sąd Rej. dla m.st. Warszawy

XIII Wydział Gospodarczy

KRS: 0000069968

NIP: 524 030 35 01

Kapitał zakł.: 752 361,80 zł

www.sigma-not.pl

Nasi partnerzy:

     sitpchem-logo

 

   PSK 2

 

 efc logo

 

 

 

"Ochrona przed Korozją" nr 12/2009

 
 
 
 

Odporność na korozję wysokotemperaturową stopów międzymetalicznych z układu Fe-Al

FORMANEK B.
Politechnika Śląska, Katedra Nauki o Materiałach

SZCZUCKA-LASOTA B.
Wyższa Szkoła Zarządzania Ochroną Pracy,
Zakład Nauk Podstawowych i Technicznych
W opracowaniu omówiono wybrane publikacje i wyniki badań z zakresu korozji wysokotemperaturowej faz międzymetalicznych z układu Fe-Al. Scharakteryzowano właściwości faz ze szczególnym uwzględnieniem odporności korozyjnej stopów niemodyfikowanych i modyfikowanych na osnowie fazy FeAl i Fe3Al. Artykuł stanowi przegląd informacji, dotyczących odporności korozyjnej faz międzymetalicznych w oparciu o dane literaturowe i doświadczenie autorów wynikające z prowadzonych prac badawczych.
Słowa kluczowe: powłoki, wysokotemperaturowa odporność korozyjna, fazy: FeAl, Fe3Al
Właściwości powłok lakierowych w systemie duplex – wpływ rodzaju stali i temperatury procesu cynkowania zanurzeniowego
NOWICKA-NOWAK M.
ZUBIELEWICZ M.
Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych
i Barwników w Toruniu,
Oddział Zamiejscowy Farb i Tworzyw, Gliwice

TATAREK A.
LIBERSKI P.
Politechnika Śląska, Wydział Inżynierii Materiałowej
i Metalurgii, Katedra Technologii Materiałów, Katowice
Systemy duplex są znane i stosowane w praktyce przemysłowej od lat, jednak często na powierzchni stali ocynkowanej zanurzeniowo występują wady powłok malarskich oraz niewystarczająca trwałość systemu ochronnego podczas eksploatacji. Powodem tego jest niedostateczne poznanie zjawisk występujących na granicy powłok cynkowej i organicznej. W pracy przedstawiono wyniki badań zależności pomiędzy strukturą i właściwościami powierzchni powłok cynkowych otrzymanych w różnych warunkach a adhezją powłok lakierowych. Stwierdzono, że największy spadek adhezji powłok lakierowych w czasie narażenia korozyjnego w warunkach przyspieszonych następuje w przypadku próbek na stali reaktywnej (zawierającej dodatek krzemu odpowiadający występowaniu zjawiska Sandelina). Przyczepność powłok lakierowych jest natomiast znacznie lepsza w przypadku malowania powierzchni stali ocynkowanej zanurzeniowo w procesie wysokotemperaturowym (High Temperature Hot-Dip Galvanizing).
Słowa kluczowe: system duplex, powłoka lakierowa, powłoka cynkowa, ochrona przed korozją
Degradacja enzymatyczna powłok poliuretanowych
WOJTURSKA J.
Politechnika Rzeszowska,
Zakład Technologii Tworzyw Sztucznych
Celem badań było określenie podatności na degradację enzymatyczną powłok poliuretanowych otrzymanych w wyniku poliaddycji poliwęglanoestrodiolu (Desmophen® C2200, Bayer) lub polieteroestrodioli o różnym stopniu rozgałęzienia (Desmophen® 1150, Desmophen® 1200, Bayer), diizocyjanianu trimetylo-1,6-heksametylenu (TMDI) i butano-1,4-diolu (BD). Powłoki otrzymano w dwuetapowym procesie poliaddycji, realizowanym w masie lub z zastosowaniem N,N-dimetyloacetamidu (DMAC) jako rozpuszczalnika. Tak otrzymane powłoki poliuretanowe poddano degradacji enzymatycznej wywołanej lipazami izolowanymi z Candida antarctica (Novozym 735, CALBL), z Aspergillus (Novozym 51032), lipazą z Rhizomucor miehei (Pallatase 20000 L) lub lipazą otrzymaną z Thermomyces lanuginosus (Lipozyme TL 100 L). W każdym przypadku proces realizowano w warunkach optymalnego pH i temperatury charakterystycznych dla każdej z lipaz. Czas degradacji, budowa chemiczna próbki i sposób jej syntezy oraz rodzaj enzymu wpływają na ich biodegradowalność. O zachodzącym procesie degradacji świadczą: rosnący ubytek masy próbek poddanych działaniu enzymu, zwiększająca się w czasie zawartość węgla organicznego w roztworach degradacyjnych, zmieniająca się swobodna energia powierzchniowa powłok (SEP). Dodatkowo zmiany na powierzchni próbek wywołane działaniem enzymów zostały wizualizowane dzięki obserwacji za pomocą mikroskopii optycznej - po poddaniu próbek działaniu enzymu na powierzchni pojawiają się charakterystyczne wyżłobienia, kratery i rowki. Proces degradacji próbek, które syntezowano w rozpuszczalniku zachodzi wolniej niż tych otrzymanych metodą w masie, co może wynikać z większego stopnia polidyspersyjności próbek pierwszego rodzaju i większej wartości ich SEP.
Słowa kluczowe: poliuretany, degradacja enzymatyczna, lipazy, swobodna energia powierzchniowa, mikroskopia optyczna
Ochrona przed korozją w praktyce: Bezpieczny kompozyt powłokowy na odizolowanym podłożu metalowym do potencjalnej atmosfery wybuchowej
WIECHUŁA B.
Główny Instytut Górnictwa,
Kopalnia Doświadczalna „Barbara”, Mikołów
LATOCHA C.
Centrum Badawczo-Produkcyjne „Alcor”, Opole
Na podłożu metalowym utworzono kompozyt powłokowy z kompozycji farby ciekłej zawierającej m.in. pigmenty: antykorozyjny i antystatyczny. Przedstawiono modelowy przekrój warstw kompozytu powłokowego, zwracając szczególną uwagę na właściwości granicznych nanowarstw kompozytu.
Słowa kluczowe: kompozycja farby ciekłej, kompozyt powłokowy, adhezja, korozja, ochrona przed elektrycznością statyczną, właściwości antystatyczne