Dostęp on-line do numerów 2004 - 2017

Redakcja

ul. Chopina 6, pokój 202

44-100 Gliwice
tel./fax:  32 231 02 24

Wydawnictwo

SIGMA-NOT Sp. z o.o.

ul. Ratuszowa 11
00-950 Warszawa
skr. poczt.1004
Sąd Rej. dla m.st. Warszawy

XIII Wydział Gospodarczy

KRS: 0000069968

NIP: 524 030 35 01

Kapitał zakł.: 752 361,80 zł

www.sigma-not.pl

Nasi partnerzy:

     sitpchem-logo

 

   PSK 2

 

You need Adobe Flash Player to view this content

 

 

„Ochrona przed Korozją” nr 03/2016

okładka i spis treści

 

DOI: 10.15199/40.2016.3.1

Skuteczność działania wybranych cieczy jonowych na drobnoustroje degradujące farby emulsyjne w warunkach „in can”

MICHALCZYK A.

CIENIECKA-ROSŁONKIEWICZ A.

The Institute of Industrial Organic Chemistry, Department of Pesticide Use and Formulation,

Annopol 6, 03-236 Warsaw, Poland

W ramach poszukiwań nowych, skutecznych biocydów do konserwacji farb w warunkach produkcji oraz magazynowania, sprawdzono działanie wybranych cieczy jonowych jako potencjalnych środków do zabezpieczania farb emulsyjnych przed rozkładem mikrobiologicznym. Zbadano skuteczność bakterio- i drożdżobójczą pięciu cieczy jonowych w stosunku do bakterii wyizolowanych z zepsutej białej farby emulsyjnej „Śnieżka” oraz do szczepów bakterii i drożdży najczęściej degradujących farby. Działanie cieczy jonowych porównywano ze skutecznością chlorku benzalkoniowego, stanowiącego substancję aktywną wielu preparatów biocydowych, a także ze skutecznością znanych preparatów biobójczych na bazie izotiazolonów oraz donorów formaldehydu stosowanych do konserwacji farb emulsyjnych. Najsilniejsze działanie w stosunku do testowanych mikroorganizmów wykazał azotan didecylodimetyloamoniowy. Związek ten okazał się bardziej skuteczny od komercyjnych preparatów biocydowych Acticide FS(N) oraz Acticide MSB stosowanych do konserwacji farb emulsyjnych, a ponadto działał silniej niż chlorek benzalkoniowy.

Słowa kluczowe: ciecze jonowe, aktywność przeciwdrobnoustrojowa, materiały malarskie

2016

Vol. 59, nr 3

s. 62-65

Bibliogr. 36


DOI: 10.15199/40.2016.3.2

Zachowanie stali z powłoką cynkowo-aluminiową w soku pomidorowym, pomarańczowym i ananasowym

ADETUNJI O. R.

AKINYEMI O. J.

KUYE S. I.

Mechanical Engineering Department, Federal University of Agriculture Abeokuta, P.M.B. 2240, Abeokuta, Nigeria

DARE E. O.

Chemistry Department, Federal University of Agriculture Abeokuta, P.M.B. 2240, Abeokuta, Nigeria

Urządzenia używane w przetwórstwie soków, jak i pojemniki jednorazowe stosowane do magazynowania soków i ich odpadów, dobierane są z uwzględnieniem ich ceny, trwałości oraz bezpieczeństwa dla zdrowia. Przeprowadzono badania zachowania stali z powłoką cynkowo-aluminiową umieszczonej w trzech różnych mediach (sok pomidorowy, pomarańczowy i ananasowy). Media te wybrano ze względu na ich znaczenie społeczne i gospodarcze. Próbki alucynku przygotowano wycinając płytki o rozmiarach 3 × 3 cm z blachy o grubości 0,5 mm. Trzy z przygotowanych próbek użyto w badaniach metodą polaryzacji potencjodynamicznej, a 54 próbki wykorzystano do oznaczania ubytku masy. Każdą z próbek przeznaczonych do badań metodą WLM wyczyszczono, zważono i zanurzono w wybranym medium przez 30 dni. Następnie próbki wyciągnięto, wyczyszczono i ponownie zważono. Uzyskane wartości ubytku masy wykorzystano do oceny stopnia korozji. Szybkość korozji wyrażona w mm/rok określona na podstawie badania PPE po zanurzeniu próbek w soku pomarańczowym, ananasowym i pomidorowym wynosiła odpowiednio 0,0065, 0,0303 i 0,0062. Wartości pH dla użytych mediów mieściły się w przedziale od 4,1 do 8,3. Szybkość korozji alucynku była największa w przypadku soku ananasowego, następnie pomidorowego, a na końcu pomarańczowego. Próbki metalowe widziane na zdjęciach SEM nosiły ślady korozji.

Słowa kluczowe: polaryzacja potencjodynamiczna, ubytek masy, soki owocowe, szybkość korozji

2016

Vol. 59, nr 3

s. 66-69

Bibliogr. 10


DOI: 10.15199/40.2016.3.3

Skutki polaryzacji elektrochemicznej stopu zircaloy 4 w 0,1 M NaOH

GAJEK A.

ZAKROCZYMSKI T.

Instytut Chemii Fizycznej PAN, Warszawa

Stop zircaloy 4 poddano potencjostatycznej polaryzacji w 0,1 M NaOH przy różnych potencjałach elektrodowych. Zbadano wpływ zastosowanego potencjału na przebieg prądu polaryzacji oraz na morfologię i skład powierzchni stopu po polaryzacji (SEM, EDS). Stwierdzono, że polaryzacja anodowa uszczelnia warstwę pasywną lub nawet powoduje wzrost jej grubości. Stosunkowo łagodna polaryzacja katodowa (|i| > 30 μA/cm2) powoduje pokonanie ochronnych właściwości warstwy pasywnej, wyraźny wzrost szybkości wydzielania wodoru oraz powstanie pęcherzy wodorowych i spękań powierzchni stopu.

Słowa kluczowe: zircaloy, korozja wodorowa, pasywacja

 2016

Vol. 59, nr 3

s. 70-73

Bibliogr. 7


DOI: 10.15199/40.2016.3.4

Niestandardowe metody optyczne w badaniach powierzchni elektrochemicznie spasywowanego stopu Ti6Al7Nb

WOLSKA N.

Elkom Trade S.A., Ostrowiec Świętokrzyski, Poland

Cracow University of Technology, Faculty of Mechanics M2, Cracow, Poland

JAGLARZ J.

Cracow University of Technology, Faculty of Mechanics M2, Cracow, Poland

SZEWCZENKO J

Department of Biomaterials and Medical Devices Engineering, Faculty of Biomedical Engineering,

Silesian University of Technology, Gliwice, Poland

Celem pracy jest przedstawienie możliwości zastosowania metod optycznych do wyznaczenia parametrów topograficznych powierzchni stopu Ti przed i po procesie pasywacji, jak również określenie wpływu wstępnych obróbek modyfikujących powierzchnie stopu na grubość tworzonych warstw pasywnych. Zastosowana w niniejszej pracy metodyka pomiarowa, wykorzystująca klasyczne i niestandardowe techniki badań optycznych, pozwoliła na wyznaczenie grubości warstw, chropowatość, długość autokorelacyjną i inne parametry statystyczne opisujące topografię powierzchni. Zaletą przedstawionych niestandardowych technik jest ich nie-inwazyjność i bezkontaktowość.

Słowa kluczowe: stopTi6Al7Nb, BRDF (dwukierunkowa funkcja rozkładu odbicia), rozpraszanie światła, optyka warstw cienkich, warstwy pasywne

2016

Vol. 59, nr 3

s. 74-78

Bibliogr. 13


DOI: 10.15199/40.2016.3.5

Uszkodzenia nawierzchni betonowych spowodowane wadliwą jakością kruszywa

GRUSZCZYŃSKI M.

Politechnika Krakowska

PASZEK U.

Instytut Badawczy Dróg i Mostów

Kruszywa stosowane do produkcji betonów nawierzchniowych, a zwłaszcza do wykonywania warstwy ścieralnej, podlegają kwalifikacji normowej według ustalonych kryteriów i metod badawczych. Jedną z najważniejszych cech podlegających ocenie w aspekcie trwałości nawierzchni jest mrozoodporność. Przedstawiono problem wystąpienia bardzo rozległych uszkodzeń nawierzchni betonowej, spowodowanych brakiem mrozoodporności pewnej części z ogólnej kompozycji kruszywa zastosowanego w warstwie ścieralnej, co już po dwóch okresach zimowo-wiosennych doprowadziło do całkowitej dyskwalifikacji wykonanej nawierzchni. W trakcie badań normowych dopuszczone do zastosowania kruszywo nie wykazywało podstaw do dyskwalifikacji. Przedstawiony problem dotyczy zatem weryfikacji poprawności zalecanych badań i kryteriów normowych w stosunku do kruszyw do nawierzchni betonowych.

Słowa kluczowe: kruszywo, trwałość betonu, mrozoodporność, nawierzchnia betonowa

2016

Vol. 59, nr 3

s. 79-85

Bibliogr. 9