Dostęp on-line do numerów 2004−2018

Redakcja

ul. Chopina 6, pok. 202

44-100 Gliwice
tel./fax: 32 231 02 24

Wydawnictwo

SIGMA-NOT Sp. z o.o.

ul. Ratuszowa 11
00-950 Warszawa
skr. poczt.1004
Sąd Rej. dla m.st. Warszawy

XIII Wydział Gospodarczy

KRS: 0000069968

NIP: 524 030 35 01

Kapitał zakł.: 752 361,80 zł

www.sigma-not.pl

Nasi partnerzy:

     sitpchem-logo

 

   PSK 2

 

 efc logo

 

 

 

„Ochrona przed Korozją” nr 12/2018

 okładka i spis treści

 

ARTYKUŁY NAUKOWE:

 

DOI: 10.15199/40.2018.12.1

Zastosowanie nanowypełniacza haloizytowego w farbach antykorozyjnych

 KUCZYŃSKA H.

Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników, Oddział Farb i Tworzyw, Gliwice

Badano wpływ nowego nanowypełniacza haloizytowego na właściwości farb antykorozyjnych rozpuszczalnikowych i wodnych, zawierających aktywny pigment antykorozyjny (fosforan cynku) lub pigment o działaniu barierowym (płatkowy tlenek żelaza). Do pigmentowania farb stosowano nanowypełniacz, otrzymany z przerobu kopaliny haloizytowej ze złóż „Dunino”. Zredukowane stężenie objętościowe pigmentów i wypełniaczy, Λ, w formulacjach farb rozpuszczalnikowych było jednakowe i wynosiło 0,72, a dla farb wodnych zróżnicowane: 0,48; 0,58 i 0,72. Stwierdzono, że zastosowanie nanowypełniacza i płatkowego pigmentu żelazowego, w wyniku ich synergicznego oddziaływania, pozwala na osiągnięcie skuteczniejszej ochrony przed korozją, niż za pomocą farb z fosforanem cynku, szczególnie w farbach wodnych.

Słowa kluczowe: haloizyt, pigmenty antykorozyjne, farby antykorozyjne, farby wodne, kopalina ze złóż „Dunino”

 2018, Vol. 61, nr 12, s. 358-362

Bibliogr. 21

 

 

DOI: 10.15199/40.2018.12.2

Polimery przewodzące w ochronie przed korozją

ADAMCZYK A.

Katedra Chemii, Wydział Inżynierii Procesowej, Materiałowej i Fizyki Stosowanej, Politechniki Częstochowskiej

W ostatnich latach zwraca się szczególną uwagę na projektowanie i przygotowywanie nowych powłok chroniących metale przed korozją. Wysiłek ten po części jest motywowany pragnieniem zastąpienia powłok chromianowych używanych do zabezpieczenia korozji żelaza i stopów aluminiowych. Udowodniono, iż chrom zagraża środowisku i ludzkiemu zdrowiu, a jego użycie w wielu krajach będzie radykalnie ograniczane w następnych latach. Elektroaktywne polimery przewodzące reprezentują klasę interesujących materiałów do zastosowania w postaci powłok chroniących przed korozją i prawdopodobnie to one, lub układy kompozytowe na ich bazie, zastąpią powłoki chromianowe. Podobnie jak powłoki chromianowe polimery przewodzące wykazują interesujące i potencjalnie korzystne oddziaływanie na aktywne stopy powodując zmianę ich korozyjnego zachowania. Szczególne właściwości charakteryzujące polimery przewodzące, takie jak trwałość fizykochemiczna, stosunkowo łatwe ich otrzymywanie, możliwość modyfikacji, oraz dobre przewodnictwo, różni je od tradycyjnych powłok organicznych. Najczęściej badanymi powłokami polimerowymi są polianilina (PANI), polipirol (PPy) i politiofeny (PT), ze względu na możliwość ich modyfikacji i łatwość uzyskania [1-3]. Praca ta stanowi przegląd literaturowy perspektyw zastosowania powłok na bazie polimerów przewodzących w ochronie przed korozją.

Słowa kluczowe: polimery przewodzące, elektrochemia, korozja

2018, Vol. 61, nr 12, s. 363-368

Bibliogr. 92

 

 

DOI: 10.15199/40.2018.12.3

Analiza stanu naprężeń i rozkładu temperatury w podwójnych barierach cieplnych typu La2Zr2O7/ 8YSZ w stanie natrysku cieplnego

JASIK A.

Silesian University of Technology, Institute of Materials Engineering, 40-019 Katowice, Krasińskiego Street 8, Poland

W opracowaniu przedstawiono wyniki obliczeń numerycznych rozkładu temperatury i naprężeń cieplnych w dwuwarstwowych powłokowych barierach cieplnych (DLC double-ceramic-layer) naniesionych na elemencie z nadstopu niklu metodą natrysku cieplnego. Jako punkt odniesienia przyjęto konwencjonalne powłokowe bariery cieplne (TBC) otrzymane z proszku 8YSZ (6-8% wagowych Y2O3 x ZrO2) oraz LZO (La2Zr2O7) o grubości warstwy izolacyjnej na poziomie wynoszącym 300 μm. Analizie numerycznej poddano powłoki TBC, w których zewnętrzną warstwę ceramiczną otrzymano z proszku LZO, natomiast warstwą wewnętrzną była strefa 8YSZ. Grubość obu rodzajów warstw ceramicznych była parametrem zmiennym. We wszystkich przypadkach przyjęto, że warstwa podkładowa to powłoka typu NiCrAlY otrzymana metodą natrysku plazmowego, podobnie jak zewnętrzna warstwa izolacyjna. Grubość warstwy wiążącej wynosiła 200 mikronów. Punktem wyjścia był system TBC o tej samej grubości obu stref (każda o grubości 150 μm), podczas gdy kolejne warianty obejmowały powłoki o następujących wzajemnych stosunkach grubości obu materiałów (podwarstw): 20/80, 30/70, 50 / 50, 70/30 i 80/20. Celem tych analiz było określenie optymalnej wartości stosunku grubości poszczególnych stref ceramicznych w powłokach DCL, nie tylko z punktu widzenia efektu izolacji, ale przede wszystkim stanu naprężeń determinujących trwałość całego układu TBC. Analiza numeryczna rozkładu naprężeń i temperatury wskazuje, że cykl życia powłok DCL powinien być silnie uzależniony od stosunku grubości stref ceramicznych LZO i YSZ, podczas gdy powłoki dwuwarstwowe wykazują lepszą charakterystykę izolacji kruszywa i związany z tym stan naprężenia.

Słowa kluczowe: powłokowe bariery cieplne, rozkład temperatury, naprężenie cieplne, MES, powłoki dwuwarstwowe (DCL)

2018, Vol. 61, nr 12, s.369-374

Bibliogr. 19

 

 

DOI: 10.15199/40.2018.12.4

Technologia wytwarzania termodyfuzyjnych powłok cynkowych z recyrkulacją atmosfery reakcyjnej.

Część 2: Odporność korozyjna powłok

KANIA H.

Politechnika Śląska, Gliwice, Instytut Inżynierii Materiałowej, ul. Krasińskiego 8, 40-019 Katowice

SIPA J.

REMIX S.A., ul. Poznańska 36, 66-200 Świebodzin

SKUPIŃSKA A.

Politechnika Śląska, Gliwice, Instytut Inżynierii Materiałowej, ul. Krasińskiego 8, 40-019 Katowice

W artykule przedstawiono wyniki badań odporności korozyjnej powłok otrzymanych innowacyjną metodą cynkowania termodyfuzyjnego z recyrkulacją atmosfery reakcyjnej. Ujawniono strukturę powłok oraz określono grubość poszczególnych warstw w powłoce. Odporność korozyjną powłok termodyfuzyjnych określono porównawczo w standardowych testach korozyjnych w obojętnej mgle solnej oraz w wilgotnej atmosferze zawierającej SO2. Jako powłokę odniesienia zastosowano tradycyjną powłokę cynkową otrzymaną metodą zanurzeniową. Badania w komorze solnej prowadzono zgodnie z normą PN-EN ISO 9227. Badania w komorze Koesternicha prowadzono zgodnie z normą PN-EN ISO 6988. Stwierdzono, że powłoki termodyfuzyjne odznaczają się bardzo dobrą odpornością korozyjną w badanych środowiskach, wyższą od zanurzeniowych powłok cynkowych. Wysoka odporność korozyjna powłok termodyfuzyjnych jest wynikiem kształtowania korzystnej struktury oraz podwyższoną grubością warstw faz Γ1 i δ1 wchodzących w skład powłoki.

Słowa kluczowe: cynkowanie termodyfuzyjne, cynkowanie zanurzeniowe, powłoka cynkowa, szerardyzacja

2018, Vol. 61, nr 12, s.375-382

Bibliogr. 16

 

 

DOI: 10.15199/40.2018.12.5

Wpływ przygotowania warstwy wierzchniej stopów żelaza na właściwości mechaniczne powłok antykorozyjnych

SKOTNICKI W.

JĘDRZEJCZYK D.

Akademia Techniczno-Humanistyczna w Bielsku-Białej, Wydział Budowy Maszyn i Informatyki, Katedra Podstaw Budowy Maszyn

DYRLAGA M.

„Metalpol”, Węgierska Górka; Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, Wydział Odlewnictwa

W pracy podjęto próbę określenia wpływu wysokotemperaturowego utleniania jako sposobu przygotowania powierzchni żeliwa szarego gatunku GJL-250 na właściwości mechaniczne powłoki cynkowej otrzymanej metodą: zanurzeniową, galwaniczną oraz lamelową. Próbki do badań zostały pobrane z części wykorzystywanych do budowy energetycznych linii napowietrznych. Intensywność zużycia powłoki cynkowej określono poprzez badania tribologiczne w warunkach tarcia suchego, które wykonano przy użyciu testera T-11. Badania umożliwiły wyznaczenie współczynnika tarcia powłoki cynkowej w zależności od sposobu przygotowania powierzchni na którą zostały naniesione. Dodatkowo w celu określenia mechanizmów uszkodzenia powłoki przeprowadzono analizę makroskopową i mikroskopową oraz wykonano pomiary struktury geometrycznej powierzchni. Na podstawie otrzymanych wyników badań określono zróżnicowanie stopnia zużycia otrzymanych powłok w zależności od sposobu przygotowania powierzchni. Przeprowadzone badania wykazały, że wykorzystanie wysokotemperaturowego utleniania jako sposobu przygotowania powierzchni żeliwa szarego może stanowić o właściwościach tribologicznych zanurzeniowej powłoki cynkowej.

Słowa kluczowe: powłoki cynkowe, żeliwo, test tribologiczny, utlenianie wysokotemperaturowe

2018, Vol. 61, nr 12, s.383-386

Bibliogr. 8