Elektrochemia sama w sobie nie jest nauką podstawową, jako że występujące w niej zjawisko elektryczności jest bezpośrednio zależne od chemii i fizyki za pośrednictwem termodynamiki i kinetyki. Oddziaływanie elektrochemii na technologię jak i inżynierię chemiczną ogranicza się do kilku obszarów takich jak elektroosadzanie, magazynowanie energii (procesu o powszechnie znanych ograniczeniach), przemysłu chloroalkalicznego oraz elektrometalurgicznego (miedź, aluminium itp.). Elektrochemia znajduje też szerokie zastosowanie w urządzeniach elektrochemicznych. W inżynierii antykorozyjnej naukowcy badający korozję są głównymi autorami metod elektrochemicznych stosowanych w laboratorium do badania zjawisk korozji, podczas gdy technologowie ds. walki z korozją zazwyczaj ufają metodom fizycznym i/lub mechanicznym do badania i monitorowania zjawisk korozji, jak również przewidywania skuteczności i żywotności konstrukcji. Ponadto, w analizie awarii, zamiast metod elektrochemicznych, stosuje się często fizyczne, chemiczne i mechaniczne metody badań (SEM, TEM, EDAX itp.). Rzadko spotykane są też Międzynarodowe Normy dotyczące badań elektrochemicznych i metod monitorowania, a niektóre z nich już dawno zatrzymały się na etapie projektu (ISO 16773 04/01 2007-2009). W pracy przedstawiono ewolucję metod elektrochemicznych stosowanych do badania korozji. Opisano również wybrane przykłady, gdzie elektrochemia jest skutecznie stosowana do kontroli korozji w terenie: – zapobieganie korozji rurociągów stalowych poprzez monitorowanie Rp; – monitorowanie drogą radiową szumów elektrochemicznych na okrętach amerykańskiej marynarki wojennej; – monitorowanie EIS na stalowych mostach; – monitorowanie EIS konstrukcji podwodnych; – monitorowanie korozji zbrojenia na wiaduktach betonowych.

Badano wpływ stężenia puryny (PU) i jej pochodnej adeniny (AD) na proces korozji miedzi w 0,5 M roztworze NaNO3 (pH 6). Wykazano, że wydajność inhibitowania wzrasta ze wzrostem stężenia PU lub AD. Wartości standardowej entalpii swobodnej adsorpcji świadczą, że PU i AD ulegają chemisorpcji na powierzchni elektrody. Warstwa utworzona przez inhibitory jest szczelna i zapewnia dobrą ochronę miedzi przed korozją.

W pracy przedstawiono badania otrzymywania powłok z kompozycji polimerowej plastizolu na bazie emulsyjnego PVC i ftalanu dibutylowego z dodatkiem suspensyjnego PVC lub kopolimeru chlorku z octanem winylu oraz substancji zwiększających adhezję powłoki do podłoża, w postaci epoksydowej farby proszkowej, poliwinylobutyralu lub polietylenu. Badano przyczepność powłoki do metalowego podłoża, twardość względną, tłoczność i temperaturę mięknienia. Stwierdzono, że właściwości reologiczne plastizoli w największym stopniu zmieniają dodatki kopolimeru chlorku z octanem winylu i suspensyjnego poli(chlorku winylu). Z kolei nieznaczny wzrost lepkości powoduje dodatek adhezyjny taki jak proszkowa farba epoksydowa. Polietylen i poliwinylobutyral zachowują się jak obojętne napełniacze. Powłoki o najlepszych właściwościach otrzymano z kompozycji polimerowej plastizolu poli(chlorku winylu) emulsyjnego z suspensyjnym lub kopolimerem chlorku z octanem winylu. W takich kompozycjach polimeru winylowego było nie więcej niż 0,07 m/m. Natomiast dodatku powodującego adhezję powłoki do metalowego podłoża w kompozycji musi być powyżej 0,5 m/m. Z plastizoli PVC z dodatkami polimerów winylowych i substancji nadających adhezję powłoki do metalowego podłoża otrzymano błony o najwyższych właściwościach fizykomechanicznych, najwyższej temperaturze mięknienia, wysokim połysku, równomierności, i z których nie wypaca się plastyfi kator.

Przedstawiono wyniki utleniania izotermicznego stopu Ti-46Al-7Nb-0,7Cr- 0,1Si-0,2Ni na osnowie fazy międzymetalicznej γ-TiAl z naniesioną powłoką Al2O3. Utlenianie przeprowadzono w atmosferze powietrza w temperaturze 900ºC i 950°C. Stwierdzono, iż naniesiona powłoka powoduje obniżenie szybkości utleniania i przyczynia się do mniejszych przyrostów masy.