"Ochrona przed Korozją" nr 03/2008

Pigmenty fotoaktywne były dawniej pasywowane powierzchniowo w celu zmniejszenia ich aktywności fotokatalitycznej i tym samym uniknięcia kredowania. W nowych zastosowaniach pigmenty o dużej aktywności fotokatalitycznej wykorzystuje się na podłoża szklane i ceramiczne, w celu uzyskania właściwości samoczyszczących i odporności na zabrudzenia. Takie wykorzystanie pigmentów zainicjowało próby opracowania urządzeń do badania fotoaktywności. Przedstawiono komorową metodę badawczą, opartą na wcześniej opracowanym urządzeniu. Próbki umieszcza się w komorze, w której można modelować i kontrolować różne warunki atmosferyczne, obejmujące narażenia na modelowe zanieczyszczenia. Za pomocą spektrometru FTIR rejestruje się, podczas naświetlania próbek promieniami UV, ilość zanieczyszczeń i produktów ich rozkładu. Metoda ta pozwala nie tylko na śledzenie fotokatalitycznej aktywności pigmentu i pigmentowanych powłok na podstawie rozkładu modelowych zanieczyszczeń, ale również na oznaczenie fotokatalitycznej stabilności powłok, poprzez wykrywanie produktów rozkładu polimeru spoiwa.

Przeprowadzono badania zależności adhezji i właściwości ochronnych systemów powłokowych od stanu powierzchni powłoki międzywarstwowej nie starzonej i starzonej przed nałożeniem powłoki nawierzchniowej. Powłoki międzywarstwowe poddano starzeniu w czasie 500 h w komorze UV. Po starzeniu powłok epoksydowych oznaczono swobodną energię powierzchniową oraz obecność grup polarnych. Właściwości ochronne całych systemów powłokowych przebadano w warunkach komory solnej i zmiennych temperatur. Na podstawie wyników badań stwierdzono, że adhezja systemów powłokowych, w których powłokę poliuretanową nałożono na starzoną powłokę epoksydową, zależy od stopnia degradacji powłoki epoksydowej. Powłoki, które zachowują dobrą adhezję w warunkach korozyjnych skutecznie chronią podłoże przed korozją, nawet jeśli ulegają spęcherzeniu.

Przedstawiono dokumenty normalizacyjne dotyczące oceny i metodyki badań przyczepności powłok lakierowych. W niniejszej części omówiono metodykę i warunki pomiarów wykonywanych metodą odrywu, w warunkach laboratoryjnych i polowych, w oparciu o zróżnicowane wymagania normalizacyjne. Przedstawiono również propozycje interpretacji wyników, jak również omówiono trudności i możliwości ich przezwyciężania w warunkach kontroli powłok na konstrukcjach przemysłowych.