Dostęp on-line do numerów 2004 - 2017

Redakcja

ul. Chopina 6, pokój 202

44-100 Gliwice
tel./fax:  32 231 02 24

Wydawnictwo

SIGMA-NOT Sp. z o.o.

ul. Ratuszowa 11
00-950 Warszawa
skr. poczt.1004
Sąd Rej. dla m.st. Warszawy

XIII Wydział Gospodarczy

KRS: 0000069968

NIP: 524 030 35 01

Kapitał zakł.: 752 361,80 zł

www.sigma-not.pl

Nasi partnerzy:

     sitpchem-logo

 

   PSK 2

 

You need Adobe Flash Player to view this content

 

 

„Ochrona przed Korozją” nr 04/2017

okładka i spis treści

 

DOI: 10.15199/40.2017.4.1

Wyznaczanie szybkości korozji porowatych, przepuszczalnych dla cieczy materiałów na przykładzie proszkowego kompozytu wodorkowego

BALA H.

DYMEK M.

Czestochowa University of Technology, Department of Chemistry

Szybkość korozji materiałów porowatych przepuszczalnych dla cieczy można określać na podstawie zmian wybranej właściwości ekstensywnej materiału w funkcji czasu ekspozycji w roztworze roboczym. Takie podejście pozwala na ocenę szybkości procesu korozyjnego bez uwzględniania trudnych do kontroli zmian efektywnej powierzchni próbki w trakcie ekspozycji. W niniejszej pracy dyskutowane jest zmniejszanie się parametru ekstensywnego – właściwej pojemności wodorkowej (Q) wskutek cyklowania kompozytowej elektrody proszkowej bazującej na związku La(Ni,Co)5. Dodatkowo, wskazano na pozytywną rolę enkapsulacji materiału aktywnego powłokami Ni-P. Postępujące zmiany pojemności elektrody są przedstawione w funkcji numeru cyklu ładowania/rozładowania (N) w dwu wariantach kinetycznych: Q = f (N) i lnQ = f (N). W obu przypadkach uzyskano bardzo dobrą korelację, z współczynnikami determinacji ≈ 0,96. Nachylenia prostoliniowych odcinków tych zależności odpowiadają stałym szybkości degradacji korozyjnej wg praw kinetycznych reakcji odpowiednio zerowego i pierwszego rzędu. Równania całkowe funkcji kinetycznych zostały wykorzystane dla określania szybkości korozji i pojemnościowych cykli połówkowych porowatego materiału wodorkowego.

Słowa kluczowe: materiał przepuszczalny, porowatość, kinetyka degradacji, szybkość korozji, spadek pojemności

2017

Vol. 60, nr 4

s. 79-83

Bibliogr. 34

 


 

DOI: 10.15199/40.2017.4.2

Elektrochemiczna spektroskopia impedancyjna powłok Ni–Mo w środowisku 0,5 M NaCl

LASZCZYŃSKA A.

Department of Inorganic Chemistry, Wrocław University of Economics

WINIARSKI J.

Department of Advanced Material Technologies, Faculty of Chemistry, Wrocław University of Technology

SZCZYGIEŁ I.

Department of Inorganic Chemistry, Wrocław University of Economics

SZCZYGIEŁ B.

Department of Advanced Material Technologies, Faculty of Chemistry, Wrocław University of Technology

Metodą EIS zbadano odporność na korozję powłok Ni–Mo (11÷32% mas. Mo) w czasie 72 h ekspozycji w 0,5 mol·dm−3 roztworze NaCl. Najwyższą odpornością na korozję (rezystancja przeniesienia ładunku >12 kΩ·cm2), spośród wszystkich zbadanych powłok, charakteryzowały się powłoki Ni–Mo o zawartości 21÷32% mas. molibdenu. Zauważono jednak, że po 36÷60 h ekspozycji, na powierzchni powłok Ni–28% mas. Mo oraz Ni–32% mas. Mo pojawiły się widoczne pęknięcia, których przyczyną są najprawdopodobniej duże naprężenia wewnątrz powłok. To zjawisko było szczególnie wyraźne w przypadku powłoki Ni–32% mas. Mo, bowiem towarzyszył mu gwałtowny spadek rezystancji przeniesienia ładunku z 8,7 do 2,7 kΩ·cm2 po odpowiednio 5 i 24 h ekspozycji. Zgodnie z wynikami pomiarów metodą EIS, powłoka Ni–Mo zawierająca 21% mas. Mo zapewnia najlepsze właściwości ochronne podłoża stalowego, pomimo nieznacznie niższej od powłoki Ni–28% mas. Mo rezystancji przeniesienia ładunku. Można to powiązać z wytworzeniem na jej powierzchni zwartej i bardzo cienkiej warstwy pasywnej, która nie ulega uszkodzeniu w trakcie ekspozycji w roztworze NaCl.

Słowa kluczowe: powłoka Ni–Mo, warstwa pasywna, elektroosadzanie, SEM; EIS

2017

Vol. 60, nr 4

s. 84-87

Bibliogr. 11

 


 

DOI: 10.15199/40.2017.4.3

Zachowanie korozyjne stopów LaNi4.6Zn0.4-xSnx (x = 0÷0.4) w roztworach alkalicznych zawierających jony chlorkowe

ROŻDŻYŃSKA-KIEŁBIK B.

Institute of Chemistry, Environmental Protection and Biotechnology, Jan Dlugosz University of Czestochowa

W pracy scharakteryzowano elektrochemiczną korozję stopów typu LaNi4.6Zn0.4-xSnx (x = 0÷0.4) w środowisku silnie alkalicznym. Zbadano wpływ obecności jonów Cl− w roztworach KOH na korozyjne zachowanie tych materiałów. Stosując technikę potencjokinetyczną oceniano trwałość warstw pasywnych wytworzonych na stopach LaNi4.6Zn0.4-xSnx w 1 M i 6 M roztworach KOH zawierających dodatek jonów chlorkowych. Stwierdzono, że wszystkie badane stopy LaNi4.6Zn0.4-xSnx efektywnie pasywują się w 1 M i 6 M roztworach KOH. Skład materiałów oraz stężenie roztworu KOH mają istotny wpływ na własności ochronne warstw pasywnych wytworzonych na stopach typu LaNi4.6Zn0.4-xSnx. Warstwy pasywne wytworzone na stopach modyfikowanych wyłącznie cynkiem (LaNi4.6Zn0.4)zarówno w 1 M jak i w 6 M roztworach KOH są bardziej odporne na działanie jonów chlorkowych o stężeniu 0,3÷1,0 M, natomiast dodatek jonów chlorkowych do 1 M roztworów KOH powoduje lokalną degradację warstwy pasywnej wytworzonej na stopach zawierających cynę (LaNi4.6Zn0.2Sn0.2 and LaNi4.6Sn0.4).

Słowa kluczowe: stopy typu LaNi4.6Zn0.4-xSnx, krzywe polaryzacji, korozja wżerowa

2017

Vol. 60, nr 4

s. 88-90

Bibliogr. 10

 


 

DOI: 10.15199/40.2017.4.4

Odporność korozyjna warstw azotonawęglanych wytworzonych na stopie tytanu Ti6Al7Nb

KAMIŃSKI J.

TARNOWSKI M.

WIERZCHOŃ T.

Wydział Inżynierii Materiałowej, Politechnika Warszawska

Dwufazowy stop tytanu Ti6Al4V, z uwagi na obecność wanadu i jego kancerogenne oddziaływanie w wyniku zjawiska metalozy, jest coraz częściej zastępowany przez tzw. bezwanadowe stopy tytanu wykazujące zbliżone parametry wytrzymałościowe, np. Ti6Al7Nb. W pracy przedstawiono wyniki porównawczych badań odporności korozyjnej stopu Ti6Al7Nb przed i po procesach azotonawęglania jarzeniowego na potencjale plazmy, tj. z wykorzystaniem tzw. aktywnego ekranu oraz na potencjale katody. Badania odporności korozyjnej warstw azotonawęglanych na stopie Ti6Al7Nb przeprowadzono metodą elektrochemicznej spektroskopii impedancyjnej (EIS) oraz metodą potencjodynamiczną w roztworze Ringera w temperaturze 37°C. Wyniki uzupełniono badaniami mikrostruktury wytwarzanych warstw i pomiarami chropowatości powierzchni. Uzyskane wyniki wykazały, że rodzaj procesu azotonawęglania wpływa na mikrostrukturę i odporność korozyjną wytwarzanych warstw powierzchniowych.

Słowa kluczowe: warstwy azotonawęglane, stopy tytanu, odporność korozyjna, roztwór Ringera

2017

Vol. 60, nr 4

s. 91-95

Bibliogr. 20

 


 

DOI: 10.15199/40.2017.4.5

Analiza stężenia wodoru w wyrobach wykonanych ze stali gat. 41Cr4

SOZAŃSKA M

Politechnika Śląska, Wydział Inżynierii Materiałowej i Metalurgii Politechniki Śląskiej w Katowicach

WĘGRZYNKIEWICZ S.

BELOS-PLP S.A., Bielsko-Biała

KIEŁBUS A.

MOŚCICKI A.

Politechnika Śląska, Wydział Inżynierii Materiałowej i Metalurgii Politechniki Śląskiej w Katowicach

HAJDUGA M.

Akademia Techniczno- Humanistyczna, Wydział Inżynierii Materiałów, Budownictwa i Środowiska, Bielsko-Biała

W pracy przedstawiono wyniki badań stężenia wodoru w wyrobach ocynkowanych ogniowo, wykonanych ze stali gat. 41Cr4. Oznaczenie wykonano przy użyciu analizatora elementarnego LECO ONH836. Badania podzielono na dwa etapy. W pierwszym etapie dokonano pomiaru w próbkach pobranych z elementów z gwintem, cynkowanych w 2012r. W drugim etapie stężenie wodoru oznaczono w próbkach po różnych zabiegach produkcyjnych. Analizowano materiał w stanie dostawy, po walcowaniu, po śrutowaniu, po śrutowaniu i trawieniu oraz po cynowaniu. Zastosowano różne rozwiązania w zakresie przygotowania powierzchni do cynkowania ogniowego. Na podstawie otrzymanych wyników stwierdzono, że stężenie wodoru uzależnione jest ściśle od miejsca pobrania próbki. Obecność powłoki Zn w próbce wpływa na dokładność pomiaru zawartości wodoru. Próbki zawierające powłokę Zn charakteryzują się większym stężeniem wodoru niż stalowe próbki bez powłoki Zn. Stężenie wodoru w stali każdorazowo nie przekraczało 1 ppm. Stężenie wodoru w próbkach pobranych z obszaru z gwintem było wyższe niż z części walcowej. Pomiar tylko stężenia wodoru nie jest miarodajnym testem do formułowania twierdzeń o kruchości wodorowej materiału czy jego nawodorowaniu.

Słowa kluczowe: pomiar stężenia wodoru, powłoka cynkowa, cynkowanie ogniowe

2017

Vol. 60, nr 4

s. 96-101

Bibliogr. 10

 


 

DOI: 10.15199/40.2017.4.6

Wpływ modyfikacji powierzchni proszku LaNi4.5Co0.5 cienką warstwą krzemu na parametry elektrochemiczne kompozytowej elektrody wodorkowej

BORDOLIŃSKA K.

BALA H.

Politechnika Częstochowska, Wydział Inżynierii Produkcji i Technologii Materiałów, Katedra Chemii

Powierzchnię sproszkowanego stopu wodorochłonnego LaNi4.5Co0.5 modyfikowano poprzez rozpylanie jonowe z użyciem targetu krzemowego. Proces cyklowania kompozytowych elektrod przeprowadzono z szybkościami −0.5 C/+0.5 C w 6M roztworze KOH w temperaturze otoczeniadla 40 cykli ładowania/rozładowania. Warstwy napylone poprawiają kinetykę elektrosorpcji wodoru przez proszek aktywny, gdyż w ich obecności gęstość prądu wymiany układu H2O/H2 wzrasta o 5÷10%. Po kilku początkowych cyklach logarytm pojemności rozładowania elektrod liniowo maleje z liczbą cykli. Dla proszków modyfikowanych warstwą krzemu, nachylenia liniowych odcinków zależności log Qdisch = f(N) są 2,5 raza mniejsze niż dla proszku wyjściowego. Obecność filmu Si wyraźnie zmniejsza szybkość korozji elektrody i wydłuża cykl połówkowy jej degradacji korozyjnej.

Słowa kluczowe: stop międzymetaliczny, szybkość korozji, rozpylanie magnetronowe, ładowanie/rozładowanie, cienka warstwa Si

2017

Vol. 60, nr 4

s. 102-104

Bibliogr. 24

 


 

DOI: 10.15199/40.2017.4.7

Wpływ osadu czynnego oczyszczalni ścieków na rozkład porów w zaprawach CEM I

STANASZEK-TOMAL E.

FIERTAK M.

PK Cracow University of Technology, Faculty of Civil Engineering Chair

of Building Materials Technology and Structure Protection

W referacie podjęto próbę analizy wpływu mikroorganizmów wchodzących w skład osadu czynnego oczyszczalni ścieków na strukturę porowatości tworzyw cementowych niemodyfikowanych i modyfikowanych polimerami. Do badania zastosowano zaprawę z cementu portlandzkiego CEM I. Podczas badań uzyskano wyniki gdzie zauważono zmiany gęstości i porowatości całkowitej, otwartej i zamkniętej. W porach o wymiarach od 10 nm do 5000 nm prawdopodobnie lokują się produkty korozji mikrobiologicznej. Następuje przegrupowanie porów i wyraźne zaznaczenie porów o średnicy 10÷100 nm. Prawdopodobnie w pierwszym etapie zachodzi proces rozszczelnienia struktury, a dopiero później następuje wytworzenie produktów korozyjnych i ich odkładanie (deponowanie) w porach materiału.

Słowa kluczowe: osad czynny, oczyszczalnia ścieków, zaprawy z CEM I, żywica poliakrylowa, żywica polisiloksanowa, żywica polikarboksylowa

2017

Vol. 60, nr 4

s. 105-109

Bibliogr. 23

 


 

DOI: 10.15199/40.2017.4.8

Wpływ wodnych roztworów soli chlorkowych na proces suszenia cegieł ceramicznych

STRYSZEWSKA T.

Cracow University of Technology, Faculty of Civil Engineering

W artykule przedstawiono wyniki wieloaspektowych badań dotyczących wpływu soli chlorkowych NaCl, KCl i MgCl2 na teksturę cegieł oraz wybrane właściwości, w tym proces suszenia. Celem badań było określenie zmian zachodzących w teksturze cegieł pod wpływem roztworów soli chlorkowych. W tym celu wykonano badanie struktury porowatości metodą porozymetrii rtęciowej, obserwacje w mikroskopie skaningowym, badanie składu fazowego metodą XRD oraz zmiany masy metodą termograwimetryczną. Badanie struktury porowatości pozwoliło na określenie kategorii porów będących priorytetowym miejscem kumulacji krystalizujących soli. W badaniach wykazano, że obecność soli spowoduje istotne zmiany w procesie suszenia badanych cegieł w odniesieniu do materiału czystego, jednakże nie zaobserwowano istotnych różnic w zależności od rodzaju kationu. W artykule przedstawiono również obserwacje mikroskopowe cegieł poddanych działaniu naturalnej wody morskiej.

Słowa kluczowe: sole chlorkowe, cegły ceramiczne, suszenie, mikrostruktura, struktura porowatości

2017

Vol. 60, nr 4

s. 110-113

Bibliogr. 7

 


 

DOI: 10.15199/40.2017.4.9

Odporność korozyjna anodowo utlenionych powłok stopowych Zn-Co określona metodą NSS

MACIEJ A.

WADAS A.

SOWA M.

MICHALSKA J.

SIMKA W.

Wydział Chemiczny, Politechnika Śląska, Gliwice

W pracy przedstawiono wyniki badań odporności korozyjnej elektrolitycznych powłok stopowych Zn-Co, poddanych anodowemu utlenianiu w metanolowym roztworze wodorotlenku sodu. W ramach pracy przeprowadzono przyspieszone badania korozyjne w komorze solnej metodą NSS (Neutral Salt Spray), w warunkach zgodnych z normą PN-EN ISO 9227:2007. Oprócz oceny wizualnej określono także w sposób ilościowy postęp procesu korozyjnego. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że anodowa obróbka powłok Zn-Co w badanej kąpieli powoduje wytworzenie powłok konwersyjnych znacznie poprawiających ich właściwości antykorozyjne. Wśród próbek poddanych badaniom najlepszą odpornością korozyjną charakteryzowały się te, utleniane anodowo do czasu wzrostu napięcia do 50 V.

Słowa kluczowe: powłoka cynk – kobalt, stop Zn – Co, anodowe utlenianie, komora solna, test NSS

2017

Vol. 60, nr 4

s. 114-117

Bibliogr. 15

 


 

DOI: 10.15199/40.2017.4.10

Usuwanie powłok miedzianych z elementów stalowych poddanych obróbce cieplno-chemicznej

NAWRAT G.

GONET M.

LACH G.

NIEUŻYŁA Ł

KOSZOREK A.

Politechnika Śląska, Wydział Chemiczny, Gliwice

NOWAK P.

Instytut Katalizy I Fizykochemii Powierzchni im. Jerzego Habera PAN, Kraków

PAWLICKI M.

Pratt & Whitney, Kalisz

W przemyśle często występuje konieczność maskowania części powierzchni obrabianych elementów stalowych poprzez nakładanie na powierzchnię warstwy miedzi. Warstwę tę usuwa się następnie najczęściej

poprzez wytrawianie w roztworach kwasu chromowego(VI), co stwarza ogromne zagrożenie środowiskowe. W pracy przeanalizowano możliwość zastosowania w tym celu roztworów zawierających nadtlenek wodoru, jako utleniacz, oraz związki kompleksujące miedź. Na podstawie analizy danych fizykochemicznych wytypowano jako potencjalny komplekson kwas etylenodiaminotetraoctowy. Wykazano doświadczalnie, że roztwory zawierające ten związek, oraz amoniak i nadtlenek wodoru nadają się doskonale do wytrawiania miedzi z powierzchni stali. Szybkość wytrawiania miedzi w ich przypadku jest kilkakrotnie wyższa niż w przypadku roztworów kwasu chromowego(VI), równocześnie nie wykazują one działania korozyjnego w stosunku do stali.

Słowa kluczowe: powłoki miedziane na stali, usuwanie powłok miedzianych ze stali, trawienie miedzi

2017

Vol. 60, nr 4

s. 118-124

Bibliogr. 5

 


 

OCHRONA PRZED KOROZJĄ W PRAKTYCE

DOI: 10.15199/40.2017.4.11

Zarządzanie korozją stalowych obiektów podziemnych w Polsce a współczesny rozwój technologii ochrony katodowej

SOKÓLSKI W.

SPZP CORRPOL, Gdańsk

Celem zarządzania korozją jest zapewnienie funkcjonalności obiektów technicznych zgodnie z ich przeznaczeniem, spełnianą funkcją i założonym czasem eksploatacji. W artykule zaprezentowano w krytycznym świetle wyraźne zmiany w tej dziedzinie na przestrzeni ostatnich 50 lat, które nastąpiły w polskiej gospodarce w odniesieniu do metalowych obiektów podziemnych. Związane są one w dużej mierze z rozwojem technologii ochrony katodowej, ale także i stosowaniem nowych materiałów powłokowych. Na przestrzeni tych lat zmieniły się przyjęte wcześniej kanony techniki ochrony przeciwkorozyjnej takich obiektów jak: pancerze kabli telekomunikacyjnych, rurociągi czy zbiorniki podziemne. Pojawiły się także na ich powierzchni nowe zagrożenia korozyjne, np. wywołane przez indukowane prądy przemienne z napowietrznych linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia.

Słowa kluczowe: konstrukcje podziemne, rurociągi, zbiorniki, ochrona katodowa

2017

Vol. 60, nr 4

s. 125-128

Bibliogr. 14